De sabbat werd voor het eerst onder de aandacht van de Adventisten gebracht in Washington, N.H. Een Z.D. Baptistische zuster, Rachel Preston, uit de staat New York verhuisde naar deze plaats, en nam de sabbat van haar Heer mee. Hier stelde zij belang in de leer van de glorieuze nabije komst van de Heiland. Nadat zij over dit onderwerp door de Adventisten was onderricht, onderwees zij op haar beurt hen in de geboden van God, en reeds in 1844 vierde bijna de gehele gemeente in die plaats, die uit ongeveer veertig personen bestond, de sabbat des Heren. De oudste groep sabbatsvierders onder de Zevende-dags Adventisten komt dus uit Washington, N.H. Het huidige aantal was klein, want het werd uitgedund door emigratie en door de sterfgevallen, maar er bleef toch nog een kleine groep over om van deze oude waarheid uit de Bijbel te getuigen.

Vanuit deze plaats hebben verschillende Adventistische predikanten de sabbat in het jaar 1844 ontvangen. Eén van hen was Elder T.M. Preble, aan wie de eer toekomt deze grote waarheid door middel van de pers voor het eerst onder de aandacht van de Adventisten te hebben gebracht. Zijn verhandeling was gedateerd op 13 februari 1845. Hij toonde in het kort de aanspraken van de Bijbelse sabbat aan, en liet zien dat deze niet door de Heiland, maar door de grote afval was veranderd. Hij zei vervolgens:“Zo zien wij in de vervulling van Dan.7:25, dat de kleine horen `tijden en wetten’ veranderde. Daarom komt het mij voor dat allen, die de eerste dag als sabbat vieren, de zondag van de paus houden en de sabbat van God overtreden.” (19)

Binnen enkele maanden begonnen velen de sabbat te vieren als resultaat van het licht, dat aldus op hun weg scheen. Ouderling J.B. Cook, een man met een uitgesproken gave als prediker en schrijver, was één van deze eerste bekeerlingen tot de sabbat. Preble en Cook waren in deze tijd in de volle kracht van hun verstandelijke vermogens, en bezaten talenten en een reputatie van godsvrucht die hen grote invloed bezorgden onder de Adventisten ten gunste van de sabbat. Deze mannen werden in Gods voorzienigheid geroepen om een belangrijke plaats in het werk van de sabbatshervorming in te nemen.Maar terwijl zij ten behoeve van de sabbat predikten en schreven, maakten zij de ernstige vergissing, deze van geen praktische betekenis te maken. Zij hadden klaarblijkelijk dezelfde gemeenschap met hen die de sabbat verwierpen als met degenen, die deze onderhielden. Een dergelijke handelwijze bracht een vanzelfsprekend gevolg met zich mee. Na twee of drie jaar van een dergelijke sabbatsviering, lieten deze mannen de sabbat los en gebruikten van die tijd af al hun invloed om het vierde gebod te bestrijden.

Het merendeel van degenen, die de sabbat door hun werk hadden aanvaard, waren niet voldoende onder de indruk van de betekenis ervan, om geworteld en gegrond te zijn in de zwaarwegende bewijzen, en na korte tijd lieten ook zij de viering ervan na. Maar er werd genoeg gedaan om bittere tegenstand op te wekken tegen de sabbat, van de zijde van vele Adventisten en om ingenieuze en verklaarbare argumenten naar voren te brengen, waarmee de mensen trachtten aan te tonen dat God zijn eigen heilige wet had afgeschaft. Dusdanig was het resultaat van hun gedragswijze en de staat van zaken ten tijde van hun afval. Maar het resultaat van hun doelstelling leerde de Adventistische sabbatsvierders een waardevolle les, die zij nooit zouden vergeten. Zij hebben geleerd dat het vierde gebod behandeld moest worden als een deel van de zedenwet, als de mensen er ooit toe gebracht wilden worden deze dag te heiligen.

Het eerste artikel van ouderling Preble, ten gunste van de sabbat, was het middel om de aandacht van onze eerbiedwaardige broeder Joseph Bates op deze goddelijke inzetting te vestigen. Hij was al spoedig van de verplichting daartoe overtuigd en begon de sabbat dadelijk te vieren. Hij had een vooraanstaande rol gespeeld in de Adventbeweging van 1843-1844, en nu legde hij met een zelfopofferende ijver de verachte sabbatwaarheid voor aan zijn medemensen. Hij deed dit niet op de halfslachtige wijze van Preble en Cook, maar als een man die het diep ernstig meende, en die zich ten volle bewust was van de belangrijkheid van zijn onderwerp.Het onderwerp van het hemels Heiligdom begon in deze tijd vele Adventisten belang in te boezemen. Dit was met name het geval bij Ouderling Bates. Hij was één van de eersten die besefte dat het centrale voorwerp van dat Heiligdom de ark van God is. Ook vestigde hij de aandacht op de verkondiging van de derde engel met betrekking tot Gods geboden. Hij nam de wapenrusting op om deze pas weer af te leggen als zijn werk voltooid zou zijn. Hij werd gebruikt om velen ertoe te brengen de geboden van God en het geloof van Jezus te onderhouden, en slechts weinigen, die door zijn leer de sabbat hebben aanvaard, hebben deze weer losgelaten.

Slechts enkele maanden na ouderling Bates namen ook Ellen en James White de leer der wederkomst en de sabbat aan, zoals deze verbonden zijn in de heiligdomsleer en de boodschap van de derde engel, onder Gods zegen hebben zij met hun uitgeverswerk grote resultaten bereikt ten gunste van de sabbat.

Bron: laodicea.nl