Petra, Je hebt je als kinderverpleegkundige  jarenlang verdienstelijk gemaakt in het ziekenhuiswezen. Nu ben je werkzaam bij een huisartsenpraktijk in Houten. Mis je het contact met de jongeren niet?

Ja natuurlijk, ik mis de jongeren best wel eens. Het was per slot van rekening mijn “eerste liefde”, daar heb ik 20 jaar doorgebracht met ontzettend veel plezier. En je eerste liefde blijft altijd een bijzonder plekje in je hart houden.

Hoe heb jij jongeren met ziekte toen ervaren? 

Jongeren zijn vaak erg ziek, maar genezen meestal ook heel snel en dat is altijd weer super om te zien. Daarnaast kunnen jongeren plezier hebben en genieten van dingen, zelfs tijdens hun ziekte. Met een beetje afleiding kun je ze helpen hun ziekte even te vergeten. Dat vond ik altijd een leuke uitdaging.

Is hun beleving c.q. verwerking op zulke momenten anders dan bij volwassenen?

Ja, ik geloof het wel. Kinderen vallen vaak in slaap na een traumatische gebeurtenis. In hun slaap verwerken ze veel. Ze tonen ook hun emoties sneller dan de gemiddelde volwassene, ook dat is goed voor de verwerking. Opvallend is dat kinderen zich vaak heel erg groot houden, maar zodra ze hun ouders zien, komen de tranen of komt de boosheid los. Bij hun ouders voelen zij zich veilig.

Wat is de heftigste ervaring die jou toen is bijgebleven?

Een klein kind dat in je armen overlijdt! Dat blijft verreweg het meest aangrijpende. Dat blijft moeilijk. Op zo’n moment kan je alleen maar verzachten, troosten en vasthouden. 

En je mooiste?

Het mooiste kan ik me nog heel goed herinneren. Een zwangere vrouw kwam in de nacht binnen met weeën. Ze was aan het bevallen en het kindje lag in stuitligging en de beentjes waren al geboren. Ze was pas 26 weken zwanger. Het baby’tje maakte het niet goed. Op dat moment werden de Gynaecoloog en Kinderarts opgeroepen, maar die waren niet direct in het ziekenhuis. Samen met een Co-assistent hebben we dat kindje te wereld geholpen en gereanimeerd. Het zag er slecht uit maar we hebben alles op alles gezet en het kindje heeft het gered. Een jaar later kwam de moeder met het kindje op de arm ons bezoeken op de afdeling. Het was een stralend meisje geworden. Die nacht en dat moment zal ik nooit vergeten. PRACHTIG!  

Ben je door het lijden van anderen het leven anders gaan zien?

Lijden dwingt je om na te denken. Iedereen probeert het te begrijpen. Hoe kan dit gebeuren? Wie of wat is schuldig? Veel mensen worstelen dan met hun godsbeeld. Ze kunnen niet begrijpen hoe een god dit kan toestaan. Ik ben zo dankbaar dat de Bijbel daar uitleg over geeft. Doordat ik zelf ook door een moeilijk proces ben gegaan, kan ik nu met veel meer takt en begrip anderen helpen.

Diabeteszorg is jouw discipline! Diabetes wordt ook wel eens een 'welvaartziekte' genoemd. Hoe kun je het voorkomen?

Dat is makkelijker gezegd, dan gedaan! Allereerst: zorg voor een gezonde leefstijl! Zorg voor een goed gewicht, goede voeding en vooral veel bewegen. Bij gezonde voeding: Let op de kwaliteit, maar ook de kwantiteit. Het tweede is regelmatig bewegen. Uit onderzoek blijkt dat dit heel moeilijk vol te houden is. De uitdaging is om een sport te zoeken die je leuk vindt. Dat kan ook gewoon wandelen of fietsen zijn. In groepsverband sporten geeft gezelligheid en enige sociale druk waardoor je het vaak langer volhoudt. Dit vindt ik misschien wel het leukste aspect van mijn werk: Mensen helpen om een leefstijlverandering te ondergaan, waardoor ze gezonder worden en zich beter gaan voelen.

Onder  het toeziend oog van de huisarts hou jij je eigen spreekuren. Was je niet liever zelf (huis)arts  geworden?

Nee ik heb een superbaan. Ik mag een stukje gedelegeerde medische zorg verlenen en dat is erg leuk. Maar verreweg het leukste gedeelte van mijn werk is het contact met de patiënt. Een chronische ziekte heeft vaak een grote invloed op het dagelijks leven. Om goede suikerwaarden te bereiken en vast te houden is een levenslange dagelijkse inspanning nodig, en dat vereist veel aanpassing- en doorzettingsvermogen. Omdat patiënten vaak weinig of geen klachten hebben, is het moeilijker om die aanpassingen te realiseren en vast te houden. Een goede relatie met de patient stelt mij in staat hun beter te informeren, te motiveren en te begeleiden bij het zoeken naar aanpassingen die op de lange termijn ook nog vol te houden zijn.

En naar welke baan ging je hart naar uit als kind?

Zolang als ik me kan herinneren, wilde ik al verpleegkundige worden. Mijn moeder was verpleegkundige en toen we tussen mijn 8^e en 12^e jaar in Trinidad woonden, ging ik wel eens met haar de bergen in om zieke mensen te helpen. Dat vond ik prachtig. De armoede daar was schrijnend. Soms woonden ze daar met een hele familie van 6-8 personen in een kleine vierkante kamer. Voor mijn verjaardag vroeg ik toen om een verbanddoos. Die nam ik trouw mee naar school en als er op het schoolplein een ongelukje was gebeurd, dan werd ik uit de klas gehaald en mocht ik helpen verzorgen. Pleisters plakken en verbandjes aanleggen. Diezelfde passie is er nog steeds.  

Officieel ben je ‘praktijkondersteuner’, wat is het verschil met een gewone huisartsassistente? Sta je dan ook automatisch hoger in de hierarchie?
  
Het verschil is de opleiding. Een huisartsassistente kan ook een 2-jarige  opleiding volgen tot praktijkondersteuner. Als verpleegkundige kan je deze opleiding in een jaar afronden. Ik werk zelf in een prettige werkomgeving: een medisch centrum van 7 huisartsen, 3 praktijkverpleegkundigen en 8 Assistenten. We hebben een uitstekende samenwerking. Ieder heeft zijn eigen aandachtsgebied en specialiteit. Hiërarchie is er wel want wij zijn allemaal in dienst van de maatschap van de huisartsen, maar dat voel je niet echt. Wederzijds respect voert de boventoon en dat is de basis voor een goede omgang met elkaar.

In 2008 gaf je in samenwerking met predikant/psycholoog  drs John Sanches  voor de Federatie WDH een workshop ‘Omgaan met feedback’  voor collega’s . Bedoeling was een meer adequate professionele houding te oefenen in de interactie met patiënten, collega’s en leidinggevenden. Heeft dit in de praktijk ook zijn vruchten bij jou afgeworpen in de omgang met lastige patiënten?

Je bent de dochter van een (zeer) beroemde predikant: Dr.Peter van Bemmelen, (voormalig) Professor op Andrews University. In hoeverre heeft zijn inbreng bijgedragen aan de vorming van de persoon die je nu bent?

Ik heb een goede jeugd gehad. Wij reisden veel door mijn vaders werk. Dat was bijzonder. We groeiden voornamelijk op in de omgeving van de instelling van onze kerk, waar mijn vader werkte of studeerde. Mijn vader heeft een sterk geloof. Hij was echt de priester van ons gezin. Daarnaast heeft hij een diepe liefde voor Gods woord.En kennis van het Woord! Daar heb ik vaak gebruik van gemaakt en nog steeds. Die liefde heeft hij ook aan mij overgedragen.Ook zijn passie voor boeken heeft hij overgedragen. Toen ik klein was had ik een hekel aan lezen, maar nu kan ik er niet genoeg van krijgen. Regelmatig komt er weer een pakje uit de VS voor mij, met interessante christelijke boeken. De afgelopen jaren is onze band alleen maar versterkt. Vroeger was hij vaak druk met zijn werk, maar nu hebben we veel meer tijd om met elkaar te praten. Daar geniet ik van.

Hoe lang  mag  je jezelf al een adventist noemen?

Ik ben geboren in een adventistisch gezin. Dat heb ik als een voorrecht ervaren. Toen ik 10 jaar oud was, ben ik gedoopt. Een hele bewuste keuze waar ik nog steeds blij mee ben. Maar het moment dat ik een diepe persoonlijke relatie met God ontwikkelde, was toen ik ongeveer 16 jaar oud was. Ik zat op een internaat. Daar was ik voor het eerst alleen zonder mijn ouders. Daar moest ik zelf  beslissen of ik een persoonlijke relatie met God wilden onderhouden, d.m.v. Bijbelstudie en gebed. Daar heb ik Gods aanwezigheid heel persoonlijk ervaren.

Iemand schreef laatst: ‘Een oester maakt van zijn probleem een parel’, kun je deze uitspraak conformeren aan de adventistische leefwijze die jij voorstaat? 

Het Woord zegt in Romeinen 8:28: “Wij weten dat God alles tot een goed einde brengt voor wie Hem liefhebben”. Dat betekent niet dat al je problemen door God opgelost worden. Maar wel dat jouw problemen in Gods hand, vaak met vallen en opstaan, tot iets moois kan leiden.

In hoeverre kan het geloof van toegevoegde waarde zijn als het gaat om gezondheid? Heeft het een katalyserende werking?

Het mooie van de Bijbel, is dat het bordenvol gezondheidsadviezen staat. En wie kan ons beter adviezen geven dan onze Schepper zelf! In November 2005 verscheen een artikel in ‘The National Geographics’ over drie plaatsen in de wereld waar mensen het langste leven. De onderzoeker Dan Buettner, noemde die plaatsen ‘blue zones’. Onze Universiteit Loma Linda is zo’n blue zone. Je leeft langer en gezonder als je Gods adviezen opvolgt.

Tot slot, heb je nog enkele geloof- en gezondheidtips voor ons in de aanloop naar de wederkomst?

- Mijn geloofstip: Met de kinderen zingen we vaak het liedje “lees je bijbel, bid elke dag als je groeien wilt” Dat is volgens mij een van de beste tips ooit.  

- Mijn gezondheidstip: Er is heel veel te lezen over gezondheid op dit moment. Voeding, beweging, minder stress enz. Daarom kies ik eentje die ik persoonlijk nog aan het ontwikkelen ben maar waar ik echt van overtuigt ben. Cultiveer en bid om een dankbaar hart. Als je dankbaar bent, betekend het dat je kan genieten van wat je wel hebt. Soms MOEILIJK hoor, maar zeker de moeite waard!  

Wij danken Petra v. Bemmelen voor haar medewerking en wensen haar Gods onmisbare zegen toe in het vervullen van haar medische ambt.

De Redactie